Szamanizm Syberyjski. Praktyka Performatyka – Konferencja

O tym wydarzeniu

Szamanizm syberyjski. Praktyka/performatyka
Miedzynarodowa konferencja
W językach polskim i rosyjskim (tłumaczenie konsekutywne)

Doktryna, obrzędy i instytucje współczesnego szamanizmu syberyjskiego wciąż się kształtują i ewoluują, odznaczając się przy tym dużą otwartością i plastycznością, a także regionalnym zróżnicowaniem. Szamanizm syberyjski bywa nazywany protoszamanizmem. Ukazanie go w sąsiedztwie innych praktyk szamańskich, także tych w Gwatemali, pozwala szerzej przyjrzeć się temu zjawisku. Nie sposób mówić o szamanizmie, nie uwzględniając szamanizmu mongolskiego, który odegrał niepodważalną rolę w procesie odradzania się praktyk szamańskich w posowieckiej Buriacji, gdzie latami była prowadzona polityka wykorzeniania z kultury. Współczesny szamanizm buriacki wypracowuje sobie miejsce w kulturowym i społecznym uniwersum, szuka w nim korzystnej lokalizacji i własnej definicji, adekwatnej do zmieniającego się otoczenia.

Współcześnie szamani są lekarzami, psychologami, doradcami życiowymi i przewodnikami duchowymi. Przede wszystkim leczą, są medicine men, „świętymi ludźmi” dającymi wiernym otuchę, wynikającą z przekonania o istnieniu tuż obok potężnych duchowych sił, których przychylność można pozyskać. Jak stali się szamanami? W jaki sposób praktykowanie szamanizmu kształtuje ich tożsamość i wpływa na ich życie codzienne: więzi rodzinne, edukację, pracę zarobkową, sytuację finansową itp.? Jak godzą wyznawanie i praktykowanie zasad religii, uznawanej za archaiczną, z wymogami (społecznymi, ekonomicznymi, technologicznymi) współczesnej rzeczywistości?

Na przykładzie Buriacji i innych regionów można wskazać, na ile współczesny szamanizm jest tradycją „wynalezioną” i (choć skomponowaną z tradycyjnych elementów) zupełnie nową, na ile zaś tradycją rzeczywistą, ocalałą w głębokim podziemiu, a dziś jedynie odsłoniętą i odnowioną. Celem konferencji jest zaprezentowanie różnych perspektyw badawczych dotyczących szamanizmu syberyjskiego – od świadectw szamanów i podróżników, przez prace akademickie, po efekty badań psychologicznych. Podsumowanie stanowi panel dyskusyjny poświęcony związkom szamanizmu z performatyką. Czy istnieje możliwość, aby współczesny performer mógł czerpać z praktyki szamana? Czy można wskazać zależności między tą praktyką a rytualnymi źródłami teatru?